opencalendar.gr

Δρόμος μακρύς

To έργο της Σήλα Στήβενσον "Δρόμος μακρύς" παρουσιάζει το Θέατρο Ορφέας σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρχαδάκη.

Πρόκειται για ένα επίκαιρο, δυνατό έργο που γράφτηκε πριν δύο χρόνια και παρουσιάστηκε στο Λονδίνο με μεγάλη επιτυχία σε ένα πρόγραμμα του Υπουργείου Δικαιοσύνης με θέμα τη «Συγχώρεση».

«Η Μαίρη θέλει να μιλήσουμε για το κορίτσι που σκότωσε τον γιο μας. Εγώ θέλω να την εξαφανίσω από προσώπου γης.»
Ζώντας τις συνέπειες της άδικης δολοφονίας του γιου τους, μια οικογένεια δίνει τον δικό της αγώνα να βρει το νόημα και τη συγχώρεση.

«Το Θέατρο της Συνέργειας», σε συνεργασία με το «Πρόγραμμα της Συγχώρεσης» ανέθεσαν στη Σήλα Στήβενσον τη συγγραφή του έργου μετά από μακρά περίοδο έρευνας στις φυλακές του Λονδίνου.

Η ίδια, όπως αναφέρει για το έργο της, γράφτηκε για να παιχτεί όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στις φυλακές, γι' αυτό και επέλεξε να το γράψει σε ιδιαίτερο στυλ με πολύ συχνή και επιτατική απεύθυνση προς το κοινό. Χρειάστηκε μάλιστα πολλές φορές να επισκεφτεί τις φυλακές, προκειμένου να κατανοήσει τις συνθήκες που επικρατούν εκεί και να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις με τους εκπροσώπους του «Προγράμματος για τη Συγχώρεση» και του «Προγράμματος για το Θέατρο της Συνέργειας», σχετικά με το πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει η συγχώρεση και η αναμόρφωση για τους κρατούμενους.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σκηνοθεσία: Χρήστος Καρχαδάκης
Μετάφραση: Δημήτρης Μοθωναίος & Βάσια Παναγοπούλου
Σκηνικά - Κοστούμια: Μυρτώ Αναστασοπούλου
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αρσένης Γρίμμας

ΠΑΙΖΟΥΝ : (με αλφαβητική σειρά)
Κατερίνα Διδασκάλου, Χρήστος Καρτέρης, Μέλπω Κωστή, Αγγελική Λάμπρη, Χριστόδουλος Στυλιανού

Βιογραφικό της Σήλα Στήβενσον

Γεννήθηκε στο Νορθάμπερλαντ της Μεγάλης Βρετανίας και σπούδασε θέατρο στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Έχει γράψει θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο του BBC, όπου περιλαμβάνονται τα έργα Darling Peidi, The Anatomical Venus Five Kinds of Silence (Πέντε είδη σιωπής), 1997).
Το πρώτο έργο που έγραψε για τη θεατρική σκηνή είναι το The memory of water (Η μνήμη του νερού) που παίχτηκε στο Hampstead Theatre του Λονδίνου το 1996. Ακολούθησαν το Experiment with an Air Pump (Royal Exchange Theatre του Μάνστεστερ, 1998), το Ancient Lights (Hampstead Theatre, 2000 και 2002), το Mappa Mundi (Royal National Theatre, 2002), το Enlightenment (Abbey Theatre του Δουβλίνου, 2005) και Δρόμος Μακρύς (2008).
Έχει τιμηθεί πολλές φορές για το έργο της. Το 1996 απέσπασε τα βραβεία Sony και Guild «Καλύτερου πρωτότυπου ραδιοφωνικού έργου» για το Πέντε είδη σιωπής, το 1997 το βραβείο «Peggy Ramsay» για το Experiment with an Air Pump και το 2000 το βραβείο «Laurence Olivier - Καλύτερης Κωμωδίας» για το έργο της Η μνήμη του νερού.
Έργα της στην Ελλάδα έχουν παιχτεί: Η μνήμη του νερού (θέατρο Αθηνά, σκηνοθεσία Νικαίτη Κοντούρη, 2000) και Πέντε είδη σιωπής (θέατρο Σοφούλη στη Θεσσαλονίκη, σκηνοθεσία Αναστασία Ρεβή, 2002 και Εθνικό Θέατρο, σκηνοθεσία Άσπα Τομπούλη, 2006).

Λίγα λόγια από τη συγγραφέα για το έργο «ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΚΡΥΣ»

«Όπως ο περισσότερος κόσμος, προτού ασχοληθώ με το συγκεκριμένο θέμα, δεν ήμουν ιδιαίτερα ενημερωμένη σε σχέση με το σωφρονιστικό σύστημα, έως καθόλου, δηλαδή, για την ακρίβεια. Συνειδητοποίησα όμως πολύ σύντομα το εξής. Οι περισσότεροι από τους κρατούμενους είχαν υποστεί σημαντική ζημιά πολύ προτού καταλήξουν τελικά στη φυλακή. Όλοι το υποψιαζόμαστε αυτό, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας, όμως το να το διαπιστώνεις τελικά, μπροστά στα ίδια σου τα μάτια, αυτό είναι μια πραγματικότητα τρομερά σοκαριστική. Κανείς από τους κρατούμενους που γνώρισα δεν προερχόταν από ένα έστω και κατ' ιδέαν σταθερό περιβάλλον. Προέρχονταν όλοι τους από ένα χαοτικό και δηλητηριώδες κοκτέιλ: οικογενειακή εγκατάλειψη, εγκληματικότητα και βία σε διαφορετικές διαβαθμίσεις. Πολλοί απ' αυτούς είχαν ήδη περάσει μεγάλο μέρος της ζωής τους στη φυλακή. Ήταν βαθειά συγκινητικό να τους παρακολουθώ. Τον αγώνα που κάνουν - κάποιοι απ' αυτούς - να κατανοήσουν και να αντιληφθούν τα εγκλήματα που διέπραξαν. Μ' έκαναν και να γελάσω, κι αυτό ήταν μια τρομερή ανακούφιση για μένα, θέλω να πω, σε σχέση με το ύφος των έργων που γράφω. Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το έργο σε όλους εκείνους τους κρατούμενους που κάνουν τα πρώτα τους δειλά βήματα στο δρόμο της μετάνοιας και της κατανόησης και σε όλες τις οικογένειες των θυμάτων που επιλέγουν να τους συναντήσουν σ' αυτή τη διαδρομή. Είναι ένας δρόμος μακρύς...»

Σήλα Στήβενσον

«Το Πρόγραμμα της Συγχώρησης»

«Το πρόγραμμα της Συγχώρησης» είναι ένα βρετανικό ανιδιοτελές πρόγραμμα που επικεντρώνεται στη συγχώρηση, τη συμφιλίωση και την επίλυση των διαφορών, όχι θεωρητικά αλλά σε πρακτικό επίπεδο ανθρώπινων συμπεριφορών και σχέσεων. Χρησιμοποιεί γι' αυτό το σκοπό ιστορίες, που γράφονται και παρουσιάζονται -ανάμεσα στις οποίες αυτή με τη μεγαλύτερη απήχηση είναι γνωστή ως «The F Word» - με σκοπό να προωθήσει το διάλογο γύρω από τα συγκεκριμένα θέματα. Πολλές από τις ιστορίες, που ακούγονται στις εκδηλώσεις και που αναρτώνται και στο site της οργάνωσης, μπορεί να τις ακούσει κανείς και δια στόματος των ίδιων των κρατουμένων. Το πρόγραμμα λειτουργεί και σε φυλακές, σε σχολεία, σε κοινότητες επανένταξης κ.λπ., καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα ενδιαφέρεται να διερευνήσει το συγκεκριμένο θέμα, είτε φιλοσοφικά είτε σε σχέση με πραγματικά γεγονότα που έχουν επηρεάσει τη ζωή των ανθρώπων. Η οργάνωση δεν έχει καμιά σύνδεση με την Εκκλησία ή τη θρησκεία.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια το «Πρόγραμμα της συγχώρησης» έχει παρουσιάσει το «The F Word» σε περιοδεία σε πάνω από 300 μέρη παγκοσμίως, σε κοινό που φτάνει συνολικά τους 50.000 ανθρώπους. Το site της οργάνωσης, www.theforgivenessproject.com έχει καθημερινή επισκεψιμότητα 500 ανθρώπων που στέλνουν mail, θέλοντας να δηλώσουν την υποστήριξή τους, να μοιραστούν τις δικές τους τραυματικές εμπειρίες καθώς και το πώς βοηθήθηκαν από το πρόγραμμά μας προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα δικά τους προβλήματα. Το πρόγραμμα στοχεύει στην εδραίωση ενός ανοιχτού διαλόγου γύρω από το θέμα της συγχώρησης - τόσο στις καθημερινές διαπροσωπικές σχέσεις όσο και σ' αυτές που αναπτύσσονται στα πλαίσια του σωφρονιστικού συστήματος - μέσω της κάλυψης των εκδηλώσεων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και με σεμινάρια και εργαστήρια που διενεργούνται στα σχολεία και στις φυλακές. Τα εργαστήρια που διοργανώνονται στις φυλακές χρησιμοποιούν προσωπικές καταθέσεις, προβολή υλικού από ταινίες και τη συζήτηση σε μεγάλα και μικρά γκρουπ γύρω από την έννοια της συγχώρησης και του αναμορφωτικού χαρακτήρα της φυλακής. Σ' αυτά τα πλαίσια ακούγονται αληθινές ιστορίες ανθρώπων που έχουν βιώσει την απώλεια και την κακοποίηση με στόχο να ερευνηθεί η δύναμη της συγχώρησης. Να τονίσουμε ότι κανείς δεν πειθαναγκάζεται να προχωρήσει στην άφεση και ότι μοναδικός στόχος των εργαστηρίων είναι απλώς η εμπλοκή στη διαδικασία της κατανόησης της συγχώρησης ως έννοιας που μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή. Παραθέτουμε τα λόγια ενός κρατούμενου κατά το τέλος της συνεδρίας «σε βοηθάει να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου, έτσι ώστε να καταφέρεις να αντιμετωπίσεις αυτό που έκανες στους άλλους».

Πληροφoρίες